About Me

สวัสดีคะ ชื่อเล่น ชื่อ เดียร์ (Dear) นะคะ 🙂 

1411268569  Dear1221

ตอนนเราเรียนมัธยมที่โรงเรียน ญ ล้วนแห่งหนึ่ง ย่านสะพานกรุงธน  
เรียนจบป.ตรี ด้านวิศวะเคมี จากมหาวิทยาลัยพระจอมเกล้าฯ ย่านพระรามเจ็ด 
ปัจจุบันทำงานบริษัทสัญชาติไทยแห่งหนึ่ง ย่านบางซื่อ 
(55 จะให้เดาทำไมใช่ไหม) 
ช่วงม.ปลาย มีโอกาสได้ประกวด Hotwave Music Award#7 แล้วก็ได้ออกเทป (วงดนตรี ญ ล้วน วงหนึ่ง) ซึ่งออกมาได้อัลบั้มเดียวแล้วก็หายไป 555
หลังเรียนจบ ทำงานด้านวิศวะได้ระยะหนึ่ง ก็ได้มีโอกาส ได้ทุนไปเรียน ป.โท ที่อเมริกา (2012-2014) ซึ่งช่วงนั้นก็ได้ประสบการณ์ชีวิตเยอะเลย (เดี๋ยวจะเอามาเขียนเล่าใน blog นี้ต่อไป) ต่อมา กลับมาทำงานต่อที่ไทย  แล้วก็ได้มีโอกาสไปเรียนคอร์สมัคคุเทศก์ที่ศิลปากร (2015) ด้วย ซึ่งสนุกมากกก จะพยายามเอามาเขียนเล่าภายหลัง ส่วนกิจกรรมยามว่างของเรา คือ ...ฟิตเนส & คาราโอเกะ 

เราเป็นคนที่ชอบท่องเที่ยวแบบวางแผน (วางแผนลา 55) ซึ่งอาจจะต่างกับนักท่องเที่ยวยุคใหม่ๆที่อาจจะเดินทางไปเรื่อยๆแบบไม่ได้วางแผน....เฮ้ยย! จริงๆเราก็ยุคใหม่นะ 55 แต่เป็นอีกแบบหนึ่งเท่านั้นเอง 55 (ก็มีงานประจำนี่หน่าา) เราเชื่อว่าทุกคนสามารถเป็นนักท่องโลก (World Traveler) ได้ในแบบของตัวเอง ในแบบที่เป็นตัวคุณ "Everyone can be a world traveler on his own way." คือ คุณอาจจะไปคนเดียว หรือ ไปกับเพื่อนทั้งคณะ คุณอาจจะไม่มีเงินเที่ยว ไปเที่ยวแต่ละทีจะต้องกัดก้อน
เกลือกิน หรือ คุณอาจจะมีเงินเป็นหมื่นเป็นแสนในการเที่ยว แต่สิ่งสำคัญในการเที่ยว
จริงๆ มันคือประสบการณ์ที่ได้ระหว่างทางที่จะอยู่กับคุณตลอดไป   

"There isn’t a right way to travel and there’s no medal for 
being the best traveler to have ever traveled."
- Buzzfeed Travel
มีหลายคนบอกให้ travel young (travel while you´re young.) มันดีมากเลยอ่ะ เที่ยวตอนเด็กๆเนี่ย เราก็ยังมีแรงเนอะ เราก็พยายามเก็บที่เที่ยวที่อยากไป แต่ไปยาก ไปถึก เอามา list จัด priority (จริงๆมันขึ้นอยู่กับเงินและเวลาขณะนั้นด้วยนะ 55) แล้วววว ถ้าเราก็เที่ยวไปเรื่อยๆจนเราเริ่มไม่ young แล้วเนี่ย (พูดแล้วเศร้า 55) แล้วเราจะยัง Travel ได้ไหม เราว่า....ยังได้อยู่นะ "It´s never too late to travel." (มันมีคำว่าไม่สายเกินไปที่คุณจะเที่ยว)
เราเป็นคนชอบการได้เจอคนหลายๆเชื้อชาติ (ตอนไปอยู่ที่อเมริกานี่ ชอบมากก คือ มันมีความรู้สึกว่าที่นี่มันเป็น melting pot จริงๆ) เราชอบประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม เรารู้สึกมันน่าสนใจ พอเราไปเที่ยวทุกครั้งเราจะรู้สึกได้ว่าเราเป็น global citizen เป็นประชากรของโลกใบนี้ ถ้าเราอยากจะไปเห็นในหลายๆส่วนของโลกที่เราอยู่มันก็น่าจะดีนะ เรามีหลายเรื่องที่อยากเขียน เราไม่อยากให้การเดินทางที่เกิดขึ้น ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป การเอาเรื่องราวต่างๆที่เราไปประสบพบเจอมาแบ่งปัน น่าจะเป็นประโยชน์กับผู้อื่นด้วย (จริงๆเรามีเรื่องราวใน bloggang [http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=goodidear] เก่าอยู่ เวบเพจนี้จะเป็นการเอาเรื่องราวมาเรียบเรียงใหม่ remake ด้วย + เรื่องราวที่เขียนใหม่) ถือว่าเป็นการแชร์ๆกันแล้วกันเนอะ ก็หวังว่าข้อมูลใน blog จะเป็นประโยชน์กับทุกคนไม่มากก็น้อยนะคะ 

ซึ่งเราจะไม่อวยที่เที่ยวนะ แบบดีอย่างนู้น ดีอย่างนี้ 
เอาแบบความรู้สึกจริงกันไปเล้ยยย 555
 
1620732_10153083913710988_1052497954606894439_n
เราเริ่มเที่ยวจริงๆมาตั้งแต่ปี 2005 (ปัจจุบัน2015) สิบปีที่แล้วเลยทีเดียว 555  อย่านับอายุกันเลยดีกว่า 55
จริงๆไม่เคยรู้ว่าตัวเองชอบเที่ยวมาก่อน ตอนช่วงม.ปลายและช่วงปี 1-2 มหาลัย (2003-2004) ก็จะวุ่นวายอยู่กับเรื่องดนตรีมาก สนุกกับการทำกิจกรรม วิชาเรียนก็ยาก กิจกรรมเยอะ งานแยะ หัวหมุนเลยเวลาจะสอบแต่ละที ไม่มีเวลาได้คิดเรื่องเที่ยว และประเด็นหลัก คือ ไม่มีเงิน 55
จนกระทั่ง....วันสุดท้ายของวันสอบปลายภาคตอนปี 2 ขึ้นปี3 (2005)
 ตอนนั้นเริ่มเย็นแล้ว กลุ่มเพื่อนมีธุระคุยกับอาจารย์ เราก็รอเพื่อนอยู่ที่หน้าภาค รอไปรอมาชักนาน
 เลยบอกเพื่อน เดี๋ยวไปรอใต้ตึกนะ ก็ลงลิฟท์ เดินไปใต้ตึก ตอนนั้นไม่มีใครอยู่ใต้ตึกเลย
 เหมือนวันสุดท้ายทุกคนรีบกลับบ้าน หรือไม่ก็ไปเดินห้างกันหมด
 ที่ม้านั่งมีหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งวางอยู่ เราก็หยิบหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา
 เปิดไปเจอโฆษณาโปรโมชั่น Air Asia ลดราคา ก็คิดในใจ
 เฮ้ย!น่าสนใจ แล้วก็เก็บเอาข้อมูลนั้นมา search net ที่บ้าน
ตอนนั้น Air Asia น่าจะเปิดตัวมาได้ 1-2 ปี แต่จริงๆแถบไม่รู้จัก Air Asia เลย
 เพราะไม่ได้สนใจเรื่องเที่ยวมาก่อน อาจจะเคยเห็นผ่านๆแต่ก็ไม่เคยอยู่ในสายตา
 และเหมือนอยู่ดีๆมันเกิด spark แบบ เฮ้ย! ต้องไป ต้องไปอ่ะ ต้องไปให้ได้ (อารมณ์เนื้อเต้น 55)

ตอนนั้นไม่เคยไปต่างประเทศมาก่อน ไม่เคยแม้แต่ขึ้นเครื่องบิน

ภาษาตอนนั้นก็ไม่ได้จะดีนะ แค่เจอฝรั่งเราก็หน้าชาแล้ว ปากแบบอ้าไม่ขึ้น 55

(คือ…ถ้าเป็นภาษาอังกฤษของเราเมื่อสิบปีที่แล้ว เรื่อง reading โอเคนะ แต่ถ้า speaking นี่ แย่มากกกก  เราเข้าใจคนที่กลัวฝรั่งเลย เพราะเราเคยเป็นมาก่อน)

ใช้เวลาหาข้อมูลในเนต ทริป กทม.-สิงคโปร์ ทั้งคืน คืนนั้น วันถัดมาก็ไปขอแม่เพื่อไปเที่ยว
 ทริปนี้ช่วงปิดเทอม แม่บอกทันทีว่า "จะไปคนเดียวเหรอ ไม่ดีหรอก เอาน้องไปด้วยแล้วกัน"
 เรามีน้อง 2 คน น้องชาย 1 กับน้องสาว 1 แม่ให้เอาน้องชายไปด้วย ตอนนั้นน้องกำลังจะจบม.6
 ก็โอเคเลย คงเป็นเพราะไปสิงคโปร์ด้วย  แม่จึงอนุญาตให้ไปได้อย่างราบรื่น
สรุปทริปสิงคโปร์เลยเป็นทริปแรกในการท่องโลก และด้วยความที่ขอเงินแม่ไป (มีแค่ทริปสิงคโปร์ กับ ลาวเหนือ ซึ่งไปตอนเราอยู่มหาลัยที่ขอเงินแม่ไป นอกนั้นเที่ยวด้วยเงินที่หามาด้วยตัวเองล้วนๆ)
เราก็พยายามมากที่จะไม่ใช้เงินเยอะ จำได้ว่าเป็นทริปที่แกลบมาก ต้องกินมาม่า กินก๋วยเตี๋ยวจับกัง 55 (ทำไมชีวิตเรามันช่างลำบ๊ากกก ลำบาก) ต้องขอบคุณหนังสือพิมพ์ใต้ตึกวิศวะฉบับนั้นที่ไปกระตุ้นต่อมเที่ยวเราเมื่อสิบปีที่แล้วด้วยนะเออ
1432650549
Advertisements

One comment

  1. ไม่ว่าใครขอเพียงแค่กล้าที่จะก้าวขาออกไป โลกใบนี้ก็อยู่ใต้ฝ่าเท้าเราแล้ว 55555555555

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s